Historia

Terapia czaszkowo-krzyżowa wywodzi się z osteopatii (jednej z dziedzin terapii manualnej), dlatego czasem nazywana jest osteopatią czaszkową.

Osteopatię - złożony system leczenia manipulacjami na narządzie ruchu - stworzył Andrew Taylor Still w Stanach Zjednoczonych pod koniec dziewiętnastego stulecia.

Za ojca terapii czaszkowo-krzyżowej uważa się zaś Williama Garnera Sutherlanda, który w latach dwudziestych dwudziestego wieku - jako pierwszy opracował spójny model systemu wzajemnych napięć i zasad ich przenoszenia w układzie czaszka - opona twarda - kość krzyżowa.

Eksperymentując na własnej czaszce, w specjalnie zaprojektowanym kasku, dr Sutherland udowodnił wzajemny ruch kości czaszki nawet po okresie zakończenia jej rozwoju, odkrył prawo wzajemnych napięć między oponą twarda wyściełającą jamy czaszki, otaczającą rdzeń kręgowy i współruch kości krzyżowej z kośćcem czaszki.
Są one ściśle związane z ruchem pulsacyjnym i mocą płynu mózgowo-rdzeniowego i są według dr Sutherlanda przejawem "oddechu życia" (Breath of Life) rozumianego jako pulsacyjny ruch Pierwotnej Energii Życia.

Jego dzieło kontynuowali tacy badacze jak Becker, Jealous, Kern, Milne, Sills, Upledger - wykazując ogólnoustrojowe konsekwencje zaburzeń w tym systemie oraz rozwijając możliwości zastosowania tej terapii jako komplementarnego sposobu leczenia wielu schorzeń we wszystkich grupach wiekowych.